Canta Libre

De prinses die de kikker wil kussen...

en de hommel...kust de bloem.

"Wij zijn van jouw Vlucht, Jonathan. Wij zijn je broeders." De woorden klonken kalm en beslist. "We zijn gekomen om je hogerop te brengen, naar huis."

"Ik heb geen huis. Ik heb geen Vlucht. Ik ben een banneling. En we vliegen nu in de hoogste zone van de Grote Bergwind. Hoger dan een kleine honderd meter kan dit oude lijf niet meer krijgen."

Dat kun je wel Jonathan. Want je hebt geleerd. Je hebt de ene leerschool voltooid, en het is tijd om aan een andere te beginnen."

Het licht, dat hij heel zijn leven in zich had voelen branden, scheen helderder dan ooit. Ze hadden gelijk. Hij, Jonathan Zeemeeuw, kon wel hoger vliegen, en het was tijd om naar huis te gaan. Hij wierp nog een keer een lange blik op de hemel, op dat prachtige zilveren land waar hij zoveel had geleerd.

"Ik ben bereid," zei hij tenslotte. En Jonathan Livingston Zeemeeuw steeg naar boven, samen met de twee witte sterrevogels, om te verdwijnen in de strakke donkere lucht.

Uit: Jonathan Livingston Seagull - Richard Bach

Het prachtige zilveren land ... waar we zijn ...

 Een met velen ...

 Velen met Een...

Pas de trois

"En wat gebeurt er dan verder? Waar gaan we heen? Is er dan geen Hemel?"

"Nee Jonathan, die is er niet. De Hemel is geen plaats, en geen tijd. De Hemel is: volmaakt zijn." Hij zweeg even. "Jij vliegt heel snel, nietwaar?"

"Ik ... ik hou wel van snelheid," zei Jonathan verlegen, toch trots dat de Oudste op hem gelet had.

"Je zult in de buurt van de Hemel komen, Jonathan, op het moment dat je de volmaakte snelheid bereikt hebt. En dat is niet tweeduizend per uur, of een miljoen, of zo snel als het licht. Want ieder getal betekent een grens, en volmaaktheid heeft geen grenzen. De volmaakte snelheid, mijn zoon, dat is ER ZIJN."

En zonder waarschuwing verdween de Oudste en precies hetzelfde moment stond hij vijftien meter verder, bij het water. Toen verdween hij weer en stond binnen een duizendste van een seconde naast Jonathan. "Een aardigheidje," zei hij. 

Het duizelde Jonathan. Hij vergat zijn vragen over de Hemel. "Hoe doet u dat? Hoe is dat? Hoever kunt u gaan?"

"Je kunt naar iedere plaats en naar iedere tijd die je wilt," zei de Oudste. "Ik ben overal geweest, op alle plaatsen en in alle tijden die ik maar kon bedenken." Hij staarde naar de zee. "Denk er aan, Jonathan, de Hemel is geen plaats, geen tijd, want plaats en tijd betekenen niets, helemaal niets."

Juveniele buizerd ...

... met zweefvliegtuig!

... boven "zwevend varen-dak" ...

Libre ...Totalement